National Geographic

Na een miezerig voorjaar is de zomer dan eindelijk aangebroken. En daar praten we over. Eindeloos. Waar hebben we de drang om het weer continu te evalueren vandaan? En wat zegt dit over ons?

Facebook overlaadt me met foto’s van barbecuënde vrienden, selfies op overvolle stranden en zwetende festivalgangers. De NS doet mee door de dienstregeling aan te passen, het NOS Journaal komt met een item over het Nationale Hitteplan en het KNMI geeft bij elke dreigende onweersbui een weeralarm af. Een jaarlijks terugkerend ritueel.

Ook ik doe mee aan de zomergekte en laat geen mogelijkheid onbenut om anderen te vertellen hoe warm het is en hoe goed de zwoele avonden me bevallen. Het weer is een dankbaar onderwerp. Ik heb dat nooit helemaal begrepen. Hebben we echt niets anders om over te praten?

Het weer is misschien wel het veiligste gespreksonderwerp: het overkomt iedereen. Of je nu werkt in een driedelig pak of in een boerenoverall, het weer is voor iedereen hetzelfde: in de regen word je nat en in de zon is het verstikkend heet. Dat maakt het een gespreksonderwerp zonder risico’s.

Sociaal ongemak

Ik kan me voorstellen dat dit niet altijd zo is geweest. In een tijd waarin mensen afhankelijk waren van het weer, was het belangrijk om alert te zijn op mogelijke veranderingen. Die konden betekenen dat een oogst zou mislukken en het dorp honger leed. Zouden we onze drang om continu het weer met elkaar te bespreken uit die periode hebben geërfd? Tegenwoordig hebben we het vooral over het weer om ons in sociale situaties te redden. We willen niet zozeer de temperatuur of regenval met elkaar bespreken, het is meer een manier om verbinding te maken en een gevoel van sociaal ongemak te verbloemen.

Je zou kunnen zeggen: hoe meer je praat over dingen die er weinig toe doen, zoals het weer, hoe minder zorgen je hebt. Don’t worry, be happy. Een Amerikaanse onderzoeker wilde weten of dit klopt. Hij nam gedurende vier dagen alle gesprekken van een groep proefpersonen op, en stelde hun vragen over hoe gelukkig ze waren. Degenen die zich het tevredenst voelden, bleken beduidend minder gesprekken te voeren over triviale zaken zoals het weer dan mensen die te kennen gaven ongelukkig te zijn. De gelukkigste persoon uit het onderzoek voerde in de vier dagen minstens tweemaal zo veel gesprekken over substantiële onderwerpen als de ongelukkigste.

IJsbreker

Bij zo’n onderzoek zijn veel vraagtekens te plaatsen. Ik ben de laatste die beweert dat we ons, door minder over het weer te praten, gelukkiger zullen voelen; het weer blijft tenslotte een goede ijsbreker, juist als het snikheet is.

Maar misschien duidt het onderzoek er wel op dat het de moeite waard is eens over het sociale ongemak heen te stappen en het weer als gespreksonderwerp over te slaan. Of, beter wellicht, om na de onvermijdelijke evaluatie van het weer over te gaan op een onderwerp dat niet afhankelijk is van temperatuur of windkracht.

http://www.nationalgeographic.nl/artikel/praten-over-het-weer-doet-het-ijs-smelten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s