National Geographic

Zou er minder zwerfafval zijn als er geen prullenbakken in de publieke ruimte staan? Ik besloot de proef op de som te nemen en een week lang geen gebruik te maken van afvalbakken op straat. Door mijn afval op te sparen, zou ik kunnen laten zien hoeveel afval ik dagelijks produceer. Dat bleek moeilijker dan gedacht.

Na een week valt mijn buit behoorlijk tegen. Ik kom niet verder dan wat kauwgom, papieren zakdoekjes en een waterflesje. Dit heeft niets te maken met sober leven of voorbeeldig burgerschap. Integendeel. Voordat ik het in de gaten heb, open ik een blikje chocomelk, drink het leeg en gooi de verpakking in de dichtstbijzijnde prullenbak. De mandarijnenschillen en gelezen krant ondergaan dezelfde behandeling.

Prullenbakken zijn er in overvloed in Nederland, ongeveer twaalf per duizend inwoners. Alleen al in Amsterdam staan er zo’n tienduizend. Worden ze niet regelmatig geleegd, dan ontstaat er rondom de bak langzaam maar zeker een hoopje afval – en al snel een hoop geklaag. Voor verpakkingen tonen we weinig belangstelling. Waar buitenkant in ons leven vaak een grote rol speelt, doet die er in het geval van vuilnis ineens niet meer toe. Zodra een verpakking haar functie heeft verloren, gaan mijn ogen onwillekeurig op zoek naar een mogelijkheid om er zo snel mogelijk vanaf te zijn: de prullenbak.

Veel van onze dagelijkse handelingen verrichten we zonder ons ervan bewust te zijn. Lopen en fietsen bijvoorbeeld doen we zonder erover na te denken. Dit geldt ook voor het weggooien van afval. We ervaren het als een vanzelfsprekendheid dat er voor afval prullenbakken voorhanden zijn die dagelijks worden geleegd. Het weggooien van afval is klaarblijkelijk een ingesleten patroon. En juist daarom is het zo moeilijk om onze omgang met afval te veranderen: het vereist een actieve inspanning. En dat is lastig. Leer fietsen maar eens af.

Het gemak van de afvalbak is groot. Niet gebruikmaken van vuilnisbakken bleek voor mij bijna onmogelijk; en dagelijks mijn vuilnis in een zakje meedragen, zie ik mezelf ook niet doen. Toch kunnen kleine veranderingen het gevoel van verantwoordelijkheid voor afval vergroten.

Neem recycling. Veel Nederlanders hebben moeite met het scheiden van afval, overheidscampagnes ten spijt. Wonderlijk genoeg biedt geen van de prullenbakken die ik de afgelopen week tegenkwam, de mogelijkheid tot afvalscheiding. Dat betekent dat de mandarijnenschillen, het lege blikje en de gelezen krant in dezelfde bak terechtkomen. Beste gemeente: als ik bij de prullenbakken op straat niet hoef na te denken over het scheiden van afval, verwacht u dan dat ik dat thuis wel doe?

Om ingesleten patronen te veranderen, hebben we een duwtje in de rug nodig. De vuilnisbakken op straat schrappen – zoals in Tokio een succesvolle methode blijkt – lijkt een brug te ver. Maar de prullenbakken die aan vervanging toe zijn omruilen voor exemplaren waarin ik afval kan scheiden, lijkt me een goede start. En goed voorbeeld doet goed volgen.

http://www.nationalgeographic.nl/artikel/het-gemak-van-de-vuilnisbak

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s