NatGeo – De koning is dood

Beste meneer Palmer,

U zult zich nogal ongemakkelijk voelen op het moment. Uw tandartspraktijk gesloten, Facebook-account verwijderd en ook in uw eigen huis voelt u zich onveilig. Bedreigingen komen uit onverwachte hoek, en gespannen wacht u af of de komende weken de onrust zal overwaaien.

Misschien ziet u wel overeenkomsten met uw situatie en die van Cecil. Zijn thuis was het Hwange National Park in Zimbabwe. Hij had zijn dagelijkse ritme, zijn geliefden, zijn welpen. Hij voelde zich de koning te rijk. Misschien voelt u zich nu een beetje zoals Cecil, vlak voordat uw pijl hem raakte. Opgejaagd. Of in elk geval zoals hij zich in de veertig uur daarna voelde. Gewond rondstruinend op zoek naar een plekje waar hij veilig was. Uw kogel bood hem verlichting.

Ik zou de verhalen die u vertelt aan uw vrienden weleens willen horen. Hoe u met uw boog schoot op de ijsbeer, de luipaard. Over het record dat u vestigde toen u de grootste witte neushoorn doodde. Op uw foto’s kan ik zien dat u van jagen houdt: lachend zit u naast de dode beesten, op een ervan houdt u zelfs een luipaard in uw armen. En toch is er iets vreemds aan die beelden: nergens is een spoortje bloed te bekennen. De wonden van de dieren zijn netjes weggepoetst. Alsof ze nog in leven zijn. En u staat er glimlachend bij. Onbevreesd. U lijkt de indruk te willen wekken dat u de dieren eigenhandig heeft getemd. Als koning van het dierenrijk. Is dat misschien de reden waarom u Cecil doodde? Wilt u zelf graag koning zijn?

U hebt verklaard spijt te hebben dat Cecil uw slachtoffer was. Niet omdat Cecil een beschermd dier was, maar omdat dat hij zo geliefd was bij veel mensen. Als ik ervan uitga dat u de waarheid spreekt, heeft u inderdaad pech. Pech dat u de internationale knuffelleeuw hebt gedood. Ik moet u bekennen dat ik vóór 27 juli nog nooit had gehoord van Cecil. Toch was hij ook bij mij geliefd. Net als alle andere leeuwen, in Zimbabwe en waar dan ook. De hetze die nu is ontstaan gaat niet alleen om Cecil. U kon zich het jaarsalaris van een gemiddelde Nederlander veroorloven om een beschermd dier te doden dat geen verweer kon bieden tegen uw kruisboog en kogels. Dat roept weerstand op.

Ik heb jagen nooit begrepen. Soms hoor ik dat jagers genieten van de schoonheid van de natuur en de dieren; dat juist het doden een eerbetoon is aan de kracht van de natuur. Ik begrijp daar niets van. In uw verbeelding voelt u zich misschien een onoverwinnelijke jager die met gevaar voor eigen leven de wildernis temt. In de praktijk betaalt u 55.000 dollar voor een gids die u de weg wijst en uw veiligheid waarborgt. In een truck met een stuk vers vlees rijdt u rond om een dier dat toch al gewend is aan mensen, te lokken en af te schieten. In mijn ogen heeft dat niets te maken met liefde voor de natuur. Het is niets anders dan een nietsontziende egotrip.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s