NatGeo – Het geitenvleesmysterie

 

download

Deze week was het Offerfeest. Ongeveer 56.000 schapen en geiten worden in Nederland geslacht en tijdens een feestelijk maal verorberd. De meeste Nederlanders doen er niet aan mee. Want bij ons loopt het water niet in de mond als we denken aan geitenvlees.

Toen ik voor het eerst geitenkaas proefde, vond ik de smaak te sterk, de geur afschuwelijk en de substantie twijfelachtig. Ik vermoed dat ik niet de enige kaaskop ben met deze ervaring, want op de oud-Hollandse menukaart zijn geitenproducten ver te zoeken. De laatste jaren is dat veranderd. In veel restaurants kun je nu een salade met geitenkaas en honing bestellen, of een quiche met prei en geitenkaas. Zuivel van geiten is de laatste jaren in opkomst. Begrijpelijk, want het is verrukkelijk.

Geitenkaas wordt gemaakt van geitenmelk. Melk van een vrouwelijke geit. Maar de helft van de geiten die worden geboren, zijn bokjes – in Nederland zo’n 150.000 per jaar. En aan die mannetjes heb je niets voor de productie van kaas of melk. Als lammetje drinken ze de kostbare melk van hun moeder, en eenmaal volwassen produceren ze zelf geen zuivel. In Nederland en België eten we bijna geen geitenvlees. Daarom gaan de kleine geitenbiefstukjes op een lang transport naar landen waar ze wel op waarde worden geschat.

Kwestie van smaak of vraag?

Dat er in Nederland amper vraag is naar geitenvlees, schijnt niet aan de smaak te liggen: het vlees zou heerlijk kruidig zijn en op hert lijken. Maar ondanks diverse initiatieven om de consumptie ervan te stimuleren, zoals de website geitenvlees.com, is er nog geen run op het vlees ontstaan. Maar als er geen geit in de supermarkt of bij de slager te halen valt, hoe moeten we dan ontdekken dat het vlees van de geit prima te eten is? Weinig vraag zorgt inderdaad voor weinig aanbod, een bekende economische basisregel. Maar als er geen aanbod is, hoe ontstaat dan de vraag?

In de jaren zeventig liep Freddy Heineken ook tegen dit probleem aan, toen de biermagnaat met zijn product voet aan de grond probeerde te krijgen in Amerika. Het verhaal gaat dat hij zelf de vraag creëerde. Zijn strategie was vernuftig: als er maar genoeg mensen vragen naar een Heineken van de tap, zal mijn bier vanzelf geïmporteerd worden. Dus huurde hij mensen in die een kroeg binnenstapten en vroegen om Heineken. Wanneer de barman nee moest verkopen, reageerden ze geërgerd. Het resultaat is bekend: de café-eigenaars importeerden het biertje en Heineken werd wereldberoemd.

Wat de boer niet kent, dat vreet hij niet. Wellicht is niet zozeer de geringe vraag, maar meer het gebrek aan aanbod de reden waarom we de 150.000 bokjes van eigen bodem niet willen afnemen. Voor mij als vegetariër is het onwennig om het eten van vlees aan te prijzen, en ik zal dan ook niet snel een slager binnenstappen. Maar als ik dat wel doe, dan zal het zijn om de slager te vragen of hij ook geitenvlees verkoopt. En geërgerd weg te lopen als hij met nee antwoordt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s